ما مردم تا 30 سال پیش، و سپس تا پایان جنگ تحمیلی و دفاعی ایرانیان چهره و جلوهای چنین زشت و ناپسندیده و نکبتزده که تصویر میشویم، نبودیم اما چنین شدیم. پس زیبایی و متانت و سرخوشی و خردورزی ما کجاست و کجا گم مانده است؟
دیدیم و دنیا هم تماشا کرد برنایی و برازندگی و آرزومندی نهفته مانده این سرزمین را، در خیابانهای پرآفتاب تهران به یک «ن» به روزی اگر چه مستعجل، جلوه پنهان مانده شده یک حقیقت را.
اگر به روایتی زشت و پتیاره چشم و گوش میسپاریم، آن یعنی آرزوی پالایش و زیبایی و برازندگی و اگر به روایت اختناق در بنبستهای ناچاری نفسگیر دل میسپاریم - کاری که فرهادی به یاری همکارانش با زحمت و موفقیت انجام داده است- آن یعنی آرزومندی تفاهم، قانونمداری و آزادی.
پیک نت 18 اسفند
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر