به نوشته رسانهها دیروز بیش از ١۶٨۵ بار از واژه ” فتنه ” در صحن مجلس استفاده شده است؛ رییس مرکز پژوهشهای مجلس هم در واکنش به اینهمه تکرار گفته است: «برخی نمایندگان در همین مجلس ٩۵ درصد ملت را فتنهگر می دانند».
اگر کسى ادعا کند که پس از ۴ سال هنوز هم همه اتفاقات در ذیل جنبش سبز، تعریف و تحلیل مى شود گواهى روشن تر از وقایع دیروز مجلس نیازى ندارد؛ وقایعى که نشان مى دهد از انتخابات ریاست جمهورى تا دولتِ برآمده از آن هیچیک حوادث مستقلى در سال ٩٢ نیستند بلکه تبدیل به تاریخى «پسا٨٨» شده اند و این یعنى حاکمیت براى به فراموشى سپردن جنبش سبز، ناکام مانده است.
پیشتر هم نوشته ام که همه چیز به سال ٨٨ بر مى گردد؛ مجموعه نوشته هاى رسانه هاى اصولگرا درباره “فتنه” طى ۴ سال گذشته، اگر قرار باشد کتاب شود از مجموعه یکصد جلدى هم فراتر مى رود، مجموعه اظهارات ائمه جمعه و نمایندگان مجلس و اعضاى نهادهاى نظامى در این ۴ سال هم همین وضع را دارد.
از مواضع نامزدهاى انتخابات ٩٢ که هر جا مى رفتند از ٨٨ باید چیزى مى گفتند تا روزهاى گذشته که به نوشته رسانه ها برخی نمایندگان، به جای نقد و بررسی برنامه های وزرا ، کمیسیون های تخصصی را تبدیل به کابین های تفتیش عقاید کردند و به وزرای پیشنهادی اعلام می کردند که اگر به سوالات شان درباره «فتنه» پاسخ های دلخواه آنان را ندهند، از رأی اعتماد خبری نیست، همه حکایت از این دارد که تنها تقویم ورق خورده اما عقربه زمان همچنان در خرداد ٨٨ ایستاده است.
پس از ٢۵ بهمن ٨٩ در یادداشتى آوردم که از این پس، جنبش سبز تاریخ مستقلی را آغاز میکند که صفحات تقویم آن از ٢۵ خرداد تا ٢۵ بهمن را ثبت مى کند و این تازه دیباچهی دفتر است و از این پس همه اتفاقات در ذیل جنبش سبز، تعریف و تحلیل مى شود نه در صدر آن و بازگرداندن کشور به قبل از ٨٨ آسان نیست.
میرحسین موسوی در دیدار روز ٣٠ مرداد ٨٩ با دانشجویان تشکل “ائتلاف برای تغییر” نکتهی نغزی داشت که مرادش از اجرای بیتنازل قانون اساسی را نیز روشن میکرد؛ آن روز موسوی در پاسخ به پرسشی درباره ضرورت تغییر قانون اساسى گفته بود:
“ما بیشتر از اینکه به دنبال تغییر قانون اساسی باشیم به دنبال ایجاد شرایطی هستیم که امکان تغییر در قانون اساسی از طریق مردم فراهم شود. در قدم اول ما خواهان انتخابات آزادیم. پذیرفتن برگزاری انتخابات آزاد خود باعث ایجاد تغییرات وسیع در سیستم میشود. این مانند بازی دومینو است که حرکت اول این بازی برگزاری “انتخابات آزاد” است. این چیزی است که تا آخرین مهره در این بازی را به حرکت وامی دارد و همه چیز را تحت تاثیر قرار میدهد و عوض میکند”
تبدیل روز رأى اعتماد به کابینه به روز بازخوانى حوادث ٨٨ (ولو بازخوانىِ وارونه و معکوس) نشان داده که میرحسین موسوى بر صواب بود و علیرغم ۴ سال تلاش براى محو مطالبات و اعتراضات جنبش سبز و جعلِ افسانه اى مانند ٩ دى، همچنان در بر همان پاشنه سال ٨٨ مى گردد و بازى دومینو اندک اندک آغاز مى شود.
