همین یک عکس برای نشان دادن پایان ذلت بار جمهوری اسلامی کفایت می کند نسرین ستوده با دستبند در آغوش همسرش در بیدادگاه یزید زمان
==================================================
نسرین ستوده، نماد ماندگار «مبارزۀ پرهیز از خشونت»
مدرسه فمینیستی: مهاتما گاندی در مبارزهاش با استعمار انگلیس در هند، بر روش پرهیز از خشونت در مبارزه تاکید داشت. از جمله اصولی که در این مبارزه بر آن تاکید میشد، روش مسالمت آمیز، دوری از خشونت، و شجاعت و ایستادگی برای رسیدن به هدف بود. مبارزه مسالمت آمیزی که گاندی در هند پایه گذارش بود و آن را به پیروزی رساند بعدها در دهۀ ۶۰ میلادی توسط مارتین لوتر کینگ در مبارزۀ مدنی برای رفع تبعیض از سیاهان در آمریکا، در پیش گرفته شد. رؤیای مارتین لوتر کینگ داشتن آمریکایی بود که کودکان سفید و سیاه با هم به مدرسه بروند، با هم بازی کنند، با هم درس بخوانند، و به همدیگر عشق بورزند. نماد پیروزی این رویا ۴۰ سال پس از مرگ مارتین لوتر کینگ، انتخاب رییس جمهوری سیاه پوست در آمریکاست. سال هاست که مبارزه مسالمت آمیز و پرهیز از خشونت در ایران نیز به گفتمان غالب کسانی تبدیل شده است که رؤیای تغییر را در سر دارند. رؤیای ایجاد مناسباتی عادلانهتر، دمکراتیکتر و انسانیتر. اماگاه در این گفتمان سازیها تنها بر وجه مسالمت آمیز و ضد خشونت مبارزان این راه تاکید میشود و شجاعت و پیگیری مبارزان این روش در هیاهوی تواب سازیها و شوهای تلویزیونی، کمرنگ و بیرمق رخ مینماید. در حالی که آنچه واقعیت دارد تعداد پُرشمار زندانیانی است که مقاومت تحسین برانگیزشان در راه آرمان و هدفی که در پیش گرفتهاند، آنان را به قهرمانان ملی تبدیل کرده است. نسرین ستوده یکی از نمادهای شجاع و ماندگار مبارزۀ پرهیز از خشونت ملت ماست. او بیش از ۸ ماه زندان انفرادی را تاب آورد. در مدت این ۸ ماه تنها توانست چند بار کودکانش را دقایقی از نزدیک به آغوش کشد. هنگامی که هیچ ابزاری برای اعتراض به وضعیت خود و زندانیانی همانند خود نداشت، بارها لب بر آب و غذا بست و تن و جان خود را فرسوده کرد تا ما بیرونیان صدای دادخواهیاش را بشنویم. خبرهای نسرین را پی میگیریم. از
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر